Pak de leuning

Dat aardig spreekwoord, pak de leuning,

Is toch niet van alle grond ontbloot.

Iedereen behoeft ondersteuning,

Het meest in droefheid of in nood.

Maar, o wat een ongeluk, als men eens raakt in druk.

Dan vindt men soms geen ondersteuning.

Zodat men wanklen gaat, alzo 't op vallen staat,

Waser geen spreekwoord: pak de leuning.

Toen John Bull ging naar Transvalen,

Met het moordend zwaard al in de hand,

Hij dacht ik ga een pluimpje halen

Tot roem van 't grote Engeland.

Maar die Transvaalse boer, die legde op zijn loer,

Waardoor John Bull verloor zijn ondersteuning.

Hij tastte wijd en zijd, maar tot zijn grootste spijt,

Vond hij geen spreekwoord: pak de leuning.

Zo zag ik laatst een dame lopen,

Zij scheen vermoeid, wil dat wel verstaan,

Daarom ging zij een kaartje kopen,

Om met het paardenspoor te gaan.

Zij stapte wat te hoog, zodat haar lichaam boog,

De conducteur bood haar ondersteuning,

Dat was wel lief van hem, zo kwam zij in de trem,

Met het lief spreekwoord: pak de leuning.

Zo blijft 't spreekwoord, pak de leuning,

Eeen waardig woord, begrijp het dus maar goed.

Dan biedt het iedere ondersteuning,

Hetzij dan in voor of tegenspoed.

Want op die wereldzee laveert een ieder mee,

Waarbij 't anker blijft uw ondersteuning,

Maar breekt dan soms het touw, denk dan maar toch heel gauw,

Slechts aan het spreekwoord: pak de leuning.