Een karretje op een zandweg
reed,
De maan scheen helder, de weg was breed.
Het paardje liep met lusten.
'k Wed, dat het zelf zijn weg wel vindt;
De voerman lei te rusten.
Ik wens je wel thuis, me vrind, me vrind!
Ik wens je wel thuis me vrind!
Een karretje reed langs berg en dal
De nacht was donker, de weg was smal,
Het paard liep als met vleugels.
De sneeuwjacht zweept zijn ogen blind,
De voerman houdt de teugels.
Ik wens je wel thuis me vrind, me vrind!
Ik wens je wel thuis, me vrind!
Een karretje keert behouden weer
Het ander heeft er geen voerman meer,
Waar mag hij zijn gebleven?
'k Wed, dat je hem op de zandweg vindt,
Of moog'lijk wel daarneven...
Hij komt niet weer thuis, die vrind, die vrind,
Hij komt niet weer thuis, die vrind!