Wie het laatst ligt
Ligt het best
Dat is een oud gezegde
Dat ik gisteren heb bedacht

Het vergeten is begonnen
Met bloemen en zachte broodjes
De vorm van het verdriet
Is onverbiddelijk

Zijn laatste woorden waren
"Als, verrek" en "appelmoes"
Dat was meer dat hij ooit
Aan tafel heeft gezegd
Zijn leven ging voorbij
Met werken, werken, werken
In de waarmakerij

We zitten eerste rang
Bij het afscheid van een man
Gevallen in de slag
Bij Daarom
Waarom

Een winterkoning zingt
De kist zakt
Men is ontroerd
Maar niet te veel
De tijd dringt

En de beloning
Waarvan wij allen dromen
Voor de pijn, de tranen en het zweet
Komt nooit nu, maar altijd later
En het is te laat voor je het weet

Mensen hopen
Mensen willen
Zo ontzettend graag een stoel
In de hemel
Of nog hoger
Ik heb een angstig voorgevoel