Bladzijde uit het poesiealbum van Eva 1991

“Pap, wil je in mijn poesiealbum schrijven?”
Opeens staat ze voor me, serieus kijkend, het album in haar handen. Knietjes op slot.
Door zulke zinnetjes ben ik altijd wat van slag. Met de krant opzij leggen win ik weer wat tijd. Ik buig voorover uit de tuinstoel en zou haar willen knuffelen. Dat ene zinnetje en die ogen.
Zij wil niet knuffelen, ze wil zaken doen. Haar vriendinnetje staat een stukje verderop in de tuin. Ook van die grote ogen.
“Wil je dat? Wil je in mijn poesiealbum schrijven?”
Ik pak haar hoofd en druk een kus op haar wangen.
“Zeg dan wat!. Waarom zeg je niks"
“Ja, ja, ik wil heel graag in jouw poesiealbum schrijven”. De emoties heb ik nog niet helemaal in de hand. “Weet je wat", zeg ik "dan maak ik zelf een versje, is dat goed?”
“En plak je er dan ook plaatjes bij?”
“Ik ga naar de winkel en koop de mooiste poëzieplaatjes die er zijn”.
“Dat hoeft niet, mama heeft ze al gekocht, ze liggen in het bovenste laatje”
“OK, dan zoek ik er daar wel een paar mooie uit”.
“Schiet je wel op, Marijke wil er ook in schrijven.”
“Weet je wat, geef het eerst aan Marijke, dan maak ik intussen dat versje”.
Weg is ze “Ik heb tussen mama en Anne een bladzijde voor je opengelaten”, roept ze nog.
“Hier”, zegt ze tegen Marijke, “Jij mag eerst”
Ze gaan babbelend de poort uit en hoor nog net dat Marijke niet op die open bladzijde mag schrijven.

Toeval of niet, vandaag 26 januari wordt ze 22 jaar. Studeert Nederlands en mag zich in september docente Nederlands noemen. Ze geeft al geruime tijd en met veel plezier Nederlands op een scholengemeenschap. Ze is zelfs mentor van een vmbo-klas. Ook dat vindt ze bijzonder leuk. Gedichtendag past wel bij haar.
Ik zou zo weer een versje kunnen maken.